آرزوی بعید

دلم می‌خواد یه دُشک(و نه تشک) و لحاف بندازم وسط یه جایی که هییییچ‌کس نباشه. هیچ آدمی. بعد بخوابم بدون این که نگران باشم مسواک نزدم یا حموم نرفتم یا صبح خواب نمونم یا وای فقط شیش ساعت و نیم می‌تونم بخوابم! انقدر بخوابم تا جونم بالا بیاد. دو روز، سه روز، یه هفته. مث جنازه ولو شم زیر لحاف و انقدر خواب ببینم که بتونم چارصدتا فیلم سینمایی بسازم از خوابام. راستشو بخواید دیگه هیچ آهنگی خوشحالم نمی‌کنه و باعث نمی‌شه صبح که بیدار می‌شم فک کنم گنج تو گوشیم دارم. برعکس، کلافه می‌شم از همه‌شون. از عربده بگیر تا پیانو. حتی همون آلتربریج. دوست دارم هیچ‌کسو نبینم یه مدت. انقدر با آدما در تماسم از همه ابعاد، آدم زده شدم. تول یه آهنگ داره که یه چیزایی توش می‌گه که اینجا جاشه ولی ولش کنید! حوصله‌شو ندارم.


منبع این نوشته : منبع
انقدر ,بخوابم